Tag: วัดสวนขัน

ชาวใต้มักเรียกขานคำว่า “พ่อท่าน” ให้กับพระภิกษุที่มีอริยคุณน่าเคารพศรัทธาสูงสุด ฉายา “พ่อท่านคล้ายวาจาสิทธิ์ เทวดาเมืองคอน” ไม่ใช่ได้มาหรือเกิดขึ้นแบบส้มหล่น แต่เกิดมาจากการสั่งสมบำเพ็ญบุญบารมีมาล้วนๆตลอดชีวิตพรหมจรรย์ ๗๕ พรรษา เรื่องนี้เกี่ยวกับลุงที่เป็นลูกพี่ลูกน้องกับแม่ผม แม่เล่าให้ผมฟังว่า สมัยที่ยายยังอยู่ได้พาลุง(ลูกพี่ชายยาย) ขณะนั้นยังเป็นวัยรุ่นไปวัดสวนขัน เพื่อกราบพ่อท่านคล้าย หลังจากกราบแล้ว พ่อท่านคล้ายเรียกลุงว่า “ไอ้ตัวนุย มานี อยู่ในเคราะห์หนัก” และพ่อท่านคล้ายท่านเอาน้ำมนต์พรมให้แล้วสอนคาถาให้ลุงบทหนึ่ง หลังจากนั้นไม่นานตามประสาวัยรุ่นที่รวมกลุ่มก็คึกคะนอง จึงชวนกันไปลักวัวของชาวบ้าน เป็นเหตุให้ชาวบ้านเป็นกลุ่มใหญ่ออกตามมาไล่ยิง ลุงวิ่งหนีสุดชีวิต แต่ไม่มีที่หลบก็ได้นอนหยบที่ริมคันนา ในใจก็ภาวนานึงถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้ช่วย กลุ่มชาวบ้านที่ตามล่าคนลักวัว เดินผ่านมาถึง..ก็เดินข้ามไปเหมือนไม่เห็นอะไรเลย.. ลุงยังแปลกใจ พอคนกลุ่มใหญ่ผ่านไปหมดก็กลับมาบ้าน แม่เล่าว่า ทุกครั้งที่ลุงจะออกจากบ้าน จะเห็นแกเก็บใบไม้และขณะเดินออกจากบ้านจะโยนใบไม้ข้ามหัวไหล่ไปทางด้านหลัง แม่เคยถามลุงว่า พ่อท่านสอนอะไร ลุงบอกว่า พ่อท่านสอนให้ภาวนา ๑ บท ก่อนออกจากบ้าน คือ “นะโมตัสสะ” ซึ่งเป็นคาถาที่ง่ายมากเลยครับ ผมสอบถามผู้แก่ จึงรู้ว่าคำว่า “นะโมตัสสะ” ใช่ได้หลายอย่าง ใช้ในกรณีแคล้วคลาดก็ได้ ตามตำนาน (เขาว่า) มีบึ่งใหญอยู่และใต้บึงมีเหล็กแหลม เด็กที่เล่นน้ำ ขณะกระโดดน้ำก็จะพูดว่า “นะโมตัสสะ…

…ในตอนนั้นผมยังอายุไม่ถึง ๑๐ ขวบ…คุณพ่อรับราชการอยู่ที่นครศรีธรรมราช…ในช่วงนั้นร.ร.ปิดเทอมผมจึงได้ไปอยู่กับคุณพ่อที่นั่น…มีอยู่มาวันหนึ่งคุณพ่อได้พาผมไปหาพ่อท่านคล้ายที่วัดจันดี… เมื่อไปถึงที่วัดก็เห็นผู้คนมากมายมารอ…พ่อท่านคล้ายกันอยู่เต็มศาลา…ชั่วอึดใจใหญ่ก็มีคนแบกแคร่หามพาพ่อท่านคล้ายเข้ามาในศาลา…คนที่ล้วนมารอสักการะท่าน…ต่างลุกกันขึ้นมาและหมอบคลานเข้าไปหาพ่อท่านคล้ายกัน…เป็นพัลวัน…ในขณะนั้นเอง…คุณลุงขุนพันธ์ก็ได้มาถึงที่วัดพอดี… …[ คงจะเป็นคุณพ่อนัดหมายให้ท่านมา ] … แกเดินตรงเข้ามาหาคุณพ่อของผม…แล้วกล่าวว่า ” คุณชัยยงค์…มาเร็ว…ผมจะพาไปกราบหลวงพ่อ ” …หลังจากนั้นกลุ่มของเรามี…ผม…คุณพ่อ…และนายตำรวจอีก ๒ นายก็ได้มาอยู่ตรงหน้าพ่อท่านคล้ายอย่างใกล้ชิด…คุณลุงขุนพันธ์และคุณพ่อผมก็ได้คุยกับท่านอยู่สักพัก…ตอนนั้นอากาศเริ่มร้อนขึ้นมามาก… ผมเริ่มหงุดหงิดตามภาษาเด็กน้อย…ก็ร้องไห้และโวยวายเสียงดังสนั่น…พ่อท่านคล้ายท่านหันมาทางผม…แล้วให้คุณลุงขุนพันธ์นำตัวผมเข้าไปหาท่าน…พอถึงตัวท่าน…ท่านก็เอาผมไปไว้ที่ตักของท่านแล้วพูดภาษาทางใต้…ซึ่งในตอนนั้น…ผมก็คงไม่เข้าใจอะไรนัก…ว่าให้หยุดร้องไห้…เด็กน้อย…ว่าแล้วท่านก็คายหมากออกจากปากท่าน…จับมายัดใส่ปากของผมเต็มคำทีเดียว…ได้ผลเกินคาด…ผมหยุดร้องไห้ทันที… …คงน่าจะเป็นที่…หมากอยู่เต็มปากผมกระมัง…แถมท่านยักเป่าคาถาคาบลม ใส่ที่ศรีษะผมอีก…หลายๆครั้ง…ผมนั่งนิ่งเหมือนโดนสะกด…พอรู้สึกตัวได้ก็รีบลุกขึ้นวิ่งไปหาคุณพ่อผมในทันที… พร้อมกับที่จะคาย…หมากออกจากปาก…คุณพ่อรีบล้วงเอาผ้าเช็ดหน้าออกมา…รองรับหมากจากปาก ผมในทันควัน… …หลังจากวันนั้นคุณลุงขุนพันธ์ก็ได้มาหาที่บ้าน…นำผงที่ทำพระของท่าน…มาประสมกับชานหมาก ที่คุณพ่อได้เก็บไว้ในวันนั้น…และปั้นเป็นก้อนได้อยู่หลายลูก… …ทุกวันนี้ผมก็ได้ใส่ลูกอมก้อนนั้นอยู่เป็นประจำ… เพราะมี…ประสพการณ์ที่เกิดขึ้นกับผมมากมาย…จนเกินกว่าที่จะเล่าให้ทุกคนได้รับฟังได้หมดในวันนี้… …มาจนทุกวันนี้…ก่อนที่ผมจะมาเป็นโหราจารย์…ตอนที่ยังเล่นดนตรีอยู่…ข้างๆบ้านผมมีเพื่อนบ้าน อยู่คนหนึ่ง…เป็นคนขี้เมา เวลาเมาทีไรจะโวยวายเสียงดังเป็นที่รบกวนชาวบ้านเป็นอย่างมากน่ารำคาญใจ…มีอยู่วันหนึ่งผมก็บ่นออกมาเป็นวาจาว่า”มันเมาแบบนี้ทุกวัน…น่าเบื่อจริงๆ…จะไปอยู่ที่ไหนก็ไปซะ จะได้ไม่…ต้องเดือดร้อนชาวบ้านร้านค้าเขา”…หลังจากผมบ่นไปไม่นาน…ก็ปรากฎบุคคลขี้เมาคนนั้น… ก็ได้ย้ายบ้านไปอยู่ที่อื่นในเวลาต่อมา…ทั้งๆที่บ้านที่อยู่ก็เป็นบ้านของตัวเขาเอง… …เรื่องแปลกๆก็ได้เกิดขึ้นอีกคือว่า…ตึกที่ผมอยู่ตอนนั้นเป็นตึก ๓ ชั้นริมถนนในซอยกลางด้านข้าง มีถนนเข้าไปในซอยย่อยอีก…ตอนที่ซื้อตึก…คนที่ขายให้เป็นผู้รับเหมาก่อสร้าง…แกกะว่าห้องที่จะขายผม…แกจะอยู่อาศัยเอง…ดังนั้นตึกแถวห้องนี้จึงมีความกว้างกว่าห้องอื่นๆ…แล้วก็เกิดเรื่องขึ้นมาก็คือบ้านที่อยู่หลังตึกของผมนั้นมีนายตำรวจอาศัยอยู่ ๑ หลัง…นายตำรวจคงเห้นว่าห้องของผมใหญ่กว่า ห้องอื่น…และได้ล้ำ…ออกไปที่ถนนในซอย…จึงมายืนโวยวายกล่าวหาว่าว่าตึกผมสร้างเกินออกไปที่ถนน…ตอนที่เขามาโวยวายนั้นผมไม่อยู่บ้าน…พอผมกลับมาบ้านลูกชายได้เล่าให้ฟัง…ผมก็ของขึ้นไป ยืนหลังบ้านแล้วโวยกลับไปบ้าง… …พอกลับเข้ามาในบ้านผมก็พูดบ่นขึ้นมาลอยๆอย่างไม่ตั้งใจว่า”คนแบบนี้เสียแรงเป็นผู้พิทักษ์สันติราษฐ์กลับเป็นคนไม่มีเหตูผล…อย่างนี้น่าตาย…ไม่ได้เรื่องเลย…” อันที่จริงนายตำรวจคนนั้นไม่รู้ว่าผมเป็นลูกชายนายพล…จึงกล้ามาโวยวายแต่แรก…ตอนหลังคงมีคนไปบอกเวลาขับรถผ่านหน้าบ้านผมรีบขับออกไปอย่างรวดเร็วไม่กล้าหันมามองอีกเลย…พอเสร็จเรื่องไปแล้วอีก ๒-๓ เดือนต่อมาได้ข่าวว่าเข้าโรงพยาบาล…นอนอยู่ไม่กี่วันก็เสียชีวิต…ผมพอได้ฟังข่าวก็สลดใจนึกอโหสิกรรมให้ในทันที…มาฉุกคิดได้ว่าเราก็เคยพูดให้เขาตาย…ชรอยการที่พ่อท่านคล้ายท่านคายชานหมากมาให้… …จะมีผลทำให้เกิดเรื่องพวกนี้ขึ้นมาได้กระมัง…คือ… เป็นไปตามปาก…พอคิดถึงข้อนี้…หลังจากนั้นต่อมา…จะพูดให้ร้ายใครผมต้องตรึกตรองให้รอบคอบ…ก่อนที่จะกล่าววาจาอันใดออกไป.. ที่มา – สัพเพเหระ เรื่องราวต่างๆ ปกิณกะโหร ประวัติคณาอาจารย์ ฯ จากเรื่องเล่าของ อ.ธนเทพ ปฏิพิมพาคม แห่งเว็บไซด์โหราศาสสตร์ไทย. เผยแพร่บารมีพ่อท่านคล้ายแก่ลูกหลาน…

ฟังแล้วขนลุก!! พ่อท่านคล้าย วาจาสิทธิ์ เทวดาเมืองคอน รู้วันตายล่วงหน้า วันใดหวยออกศูนย์สามตัววันนั้นท่านจะมรณภาพ พ่อท่านคล้าย พระครูพิศิษฐ์อรรถการ ครั้นถึงวันอาทิตย์ที่ ๒๒ พฤศจิกายน พ.ศ.๒๕๑๓ ตรงกับแรม ๙ ค่ำ เดือน ๑๒ ปีจอ คุณศรัทธา นิ่มมาณพ หัวหน้าหน่วยสร้างสะพานรถไฟได้บันทึกว่า พ่อท่านคล้ายจะเดินทางไปจังหวัดสุรินทร์เนื่องในงานพุทธาภิเษกที่คณะพุทธบริษัทจังหวัดนั้นนิมนต์ไว้ ถึงเวลา ๑๖.๐๐ น. คุณศรัทธาพร้อมด้วยสารวัตรได้ไปที่พระเจดีย์ธาตุน้อยเพื่อรับพ่อท่านคล้ายขึ้นรถไฟ แต่ปรากฏว่า พ่อท่านคล้ายอาพาธกะทันหัน จับตัวท่านดูรู้สึกว่าตัวท่านร้อนมาก จึงได้นิมนต์ท่านขึ้นรถด่วน พร้อมด้วยคณะศิษยานุศิษย์ทั้งพระและชาวบ้านคือ พระใบฎีกาครื้น, พระเจิม, โกหล่วน, คุณวิเชียร, คุณแจ้ง, คุณประดิษฐ์และคุณศรัทธา รุ่งเช้าอีกวันถึงกรุงเทพฯ เข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้า วันนั้นหมอได้จัดให้อยู่ที่ตึกสุทธิสารรณกร ห้องเบอร์ที่ ๔ และย้ายมาอยู่ที่ห้องเบอร์ที่๕ ในตึกเดียวกัน ถึงวันที่ ๓๐ พฤศจิกายน ๒๕๑๓ หวยออกเลข ๐๐๐ ( ตองศูนย์ ) ตอนนั้นลุงหริ (…

ทุกครั้งที่เราต้องต้องเดินทางไกลหรืออยู่บนท้องถนน นั้นก็หมายถึงคุณกำลังเสี่ยง คาถาเดินทาง ‘พ่อท่านคล้าย วาจาสิทธิ์’ ที่จะช่วยให้คุณแคล้วคลาด ปลอดภัย ปกปักคุ้มครองตลอดเส้นทาง หมดห่วงเรื่องร้าย พบเจอแต่โชคลาภ!!! สามารถใช้ท่องได้ทุกการเดินทาง “คาถาแคล้วคลาด” พ่อท่านคล้าย วาจาสิทธิ์ (พระครูพิศิษฐ์อรรถการ)  เทวดาเมืองคอน วัดสวนขัน นครศรีธรรมราช พุทธังแคล้วคลาด พระพุทธเจ้าย่างบาท อิติปิ โส ภะคะวา ธัมมังแคล้วคลาด พระพุทธเจ้าย่างบาท อิติปิ โส ภะคะวา สังฆังแคล้วคลาด พระพุทธเจ้าย่างบาท อิติปิโส ภะคะวา ฯ คาถาบทนี้ เป็นคาถาที่พ่อท่านคล้าย ท่านใช้สวดภาวนาเวลาออกเดินทาง เดินธุดงค์ในป่า เดินบิณฑบาต หรือเมื่อจะเข้าผจญภัย เป็นคาถาแคล้วคลาดปลอดภัย ศักดิ์สิทธิ์นักแลฯ พ่อท่านคล้าย วัดสวนขัน (พ่อท่านคล้าย วาจาสิทธิ์ วัดสวนขัน และวัดพระธาตุน้อย พระครูพิศิษฐ์อรรถการ หรือ ที่รู้จักกันทั่วไปว่า “พ่อท่านคล้าย” เทวดาเมืองคอน) คาถาบูชาพ่อท่านคล้าย  วาจาสิทธิ์ ท่องนะโม ๓ จบ แล้วกล่าวว่าคาถาบูชาพ่อท่านคล้าย…